Van Idee tot Atelier: Mijn Reis in Porselein
Er zijn momenten in het leven waarop je intuïtief voelt: dit is wat ik moet doen. Voor mij kwam dat besef in 2011, toen ik mij verder verdiepte in keramiek. Wat begon als een nieuwsgierigheid, groeide al snel uit tot een passie – en uiteindelijk tot de geboorte van mijn eigen atelier, een plek waar stilte, verfijning en poëzie samenkomen in klei.
Mijn liefde voor kunst begon al veel eerder. Na mijn opleiding tot docent Beeldende Kunst in Brussel in 1977, gaf ik jarenlang les en begeleidde ik jonge én volwassen kunstenaars op hun creatieve pad. Maar het was de tastbare, stille taal van keramiek die me werkelijk raakte: traagheid van het proces, het spel van vuur en klei, het geduld dat nodig is om een vorm tot leven te brengen – het voelde als thuiskomen.
Toen ik mijn hogere graad in keramiek behaalde, vond ik mijn eigen vormentaal. Mijn werken – kleine huisjes, verstild en poëtisch – zijn geïnspireerd op oude Italiaanse woningen. Niet de toeristische villa’s, maar die vergeten hoekjes van een dorp waar de tijd lijkt stil te staan. Afbrokkelende gevels, een scheef dak, kleine ramen waar het licht net doorheen glipt: ze vertellen een verhaal van vergankelijkheid, warmte en karakter.
Het opstarten van mijn atelier voelde als het leggen van de fundamenten van mijn eigen huisje. Een plek waar ik me kan terugtrekken, bouwen, experimenteren – en tegelijk verbinden met anderen. In de porseleinen gebouwen die ik maak, probeer ik altijd iets van die sfeer te vangen: stilte, eenvoud en een vleugje melancholie. Elk werkstuk is uniek, fragiel, maar ook standvastig – net als de huizen die me inspireren.
Ik hoop dat je iets voelt van de stilte, het verhaal en de liefde waarmee het gemaakt is.